De SDGs gelden voor iedereen, overal ter wereld. Ieder land heeft unieke uitdagingen en kansen. In deze blogserie schrijft Anna Zuidmeer (23) over zo’n land: de Filipijnen. Anna vertelt in deze eerste blog het verhaal van Emmanuel, en wat onderwijs voor hem en zijn familie betekende.

BLOGSERIE – Vaak wordt gedacht dat alleen westerse pubers de luxe hebben om chagrijnig en gedemotiveerd te zijn, maar ook onder pubers in de rest van de wereld komt een afkeer van schoolwerk voor. Zo ook bij Emmanuel* die inmiddels een succesvolle callcenter agent is. Door uiteindelijk toch in zijn opleiding te investeren heeft hij de stap naar de Filipijnse middenklasse weten te maken. Nu ondersteunt hij zijn familie om hetzelfde te doen.

Opgroeien in armoede

Ik spreek Emmanuel in een Starbucks-achtige koffiezaak. Haastig komt hij aanlopen, zich verontschuldigend dat hij bijna te laat is. Emmanuel is klein, iets gedrongen met brede schouders en kort donker haar. Aan zijn arm een glimmend horloge. Hij is de eerste in zijn familie die de middelbare school heeft afgemaakt en het zelfs tot de universiteit heeft geschopt. Niet zonder slag of stoot. Emmanuel groeide op in Mindanao, het grootste eiland in het zuiden van de Filipijnen. Zijn ouders runden een boerderij en hadden, net als de rest van het dorp, weinig te besteden. Als jongetje moest hij soms uren in de rij staan om gerantsoeneerde rijst te kunnen kopen. De foto’s die hij mij laat zien tonen een typisch afgelegen tropisch dorpje: een grote hoofdweg met daarlangs kleine huisjes met golfplaten daken, omringd door beboste heuvels met donkeroranje modder. In het dorp is alleen een basisschool, de dichtstbijzijnde middelbare school is meer dan een uur verderop. Op zijn zestiende was hij naar eigen zeggen ‘te koppig’ om verder te studeren en besloot hij aan het werk te gaan.

Terug naar school

Overdag droeg Emmanuel zakken rijst van 50 kilo vrachtwagens in en uit. ‘s Nachts sliep hij langs de weg, waar het koud en onveilig was. Het werkende leven viel hem zo tegen dat hij terug naar school wilde. Bang dat zijn ouders zouden zeggen dat hij zijn school opnieuw zou verpesten, besloot hij het hen niet te vertellen. Emmanuel vertelt trots hoe hij daarom zijn eigen mais plantte, op een stuk land aan de rand van het dorp. Hij oogstte de mais zelf en bracht het naar de markt om te verkopen. Van dit geld schreef hij zich opnieuw in op de middelbare school en kocht hij een nieuw schooluniform. Nu was hij wel gemotiveerd om zijn best te doen. Nadat hij zijn eerste rapport met hoge cijfers terugkreeg vertelde hij zijn ouders dat hij nu inzag hoe belangrijk onderwijs voor zijn toekomst was. Zijn cijfers waren zelfs zo goed dat hij een beurs voor de universiteit aangeboden kreeg.

Anna Zuidmeer (23) volgt de master International Development Studies aan de UvA. Daarnaast schrijft zij in haar vrije tijd voor IJopener Magazine. Deze blog-serie is gebaseerd op de drie maanden die zij afgelopen zomer in de Filipijnen doorbracht om onderzoek te doen voor haar masterscriptie.

 

 

Invloed van onderwijs

Teleurgesteld vertelt Emmanuel dat zijn beurs na een jaar was ingetrokken omdat hij een vak niet haalde en gedwongen de universiteit moest verlaten. Nu werkt hij als callcenter agent bij een groot Amerikaans bedrijf in Cebu, in het midden van de Filipijnen. Daar is hij aangenomen omdat hij een jaar heeft gestudeerd en zijn Engels verbeterde door Youtube tutorials te kijken. Dankzij zijn doorzettingsvermogen om de middelbare school af te maken, heeft Emmanuel nu als eerste van zijn familie de stap naar de nieuwe middenklasse gemaakt. Dit succes straalt ook op de rest van zijn familie af: hij betaalt de opleiding van zijn jongere zusje en zijn neefjes. Zijn oudere zussen zijn beiden jong getrouwd zonder een opleiding afgerond te hebben. Zij wonen nog steeds in Mindanao, terwijl hij samen met zijn jongste zusje in zijn eigen huis in het moderne Cebu woont. Hoewel Emmanuel zijn baan zeer stressvol vindt wil hij toch volhouden om zo zijn zusje, die inmiddels net geen puber meer is, de kans te geven ook naar de universiteit te gaan. Zo geeft Emmanuel, net als vele andere callcenter agents, zijn familieleden de kans een (hogere) opleiding te genieten en ook toe te treden tot de middenklasse.

* Niet zijn echte naam.

Foto: Anna Zuidmeer

Pin It on Pinterest